Σε ποιον να πω αυτά που θα 'λεγα σε σένα....

Σε ποιον να πω αυτά που θα 'λεγα σε σένα
ούτε στον ίδιο τον εαυτό μου δεν μπορώ
δεν έχω εγώ δικό μου άνθρωπο κανένα
αυτά που θα 'λεγα σε σένα για να πω

Εγώ που σ' αγαπώ μα δε σε είχα
Σωπαίνω εδώ
Σε άλλη αγκαλιά σε χέρια ξένα
Σε ποιον να πω
Αυτά που θα 'λεγα σε σένα

Σε ποιον να πω αυτά που θα 'λεγα σε σένα
η μοναξιά μου δίνει στέγη και τροφή
δεν είσ' εδώ κι η μοναξιά με τρώει εμένα
αυτή με τρώει και μ' αφήνει ζωντανό

Εγώ που σ' αγαπώ μα δε σε είχα
Σωπαίνω εδώ
Σε άλλη αγκαλιά σε χέρια ξένα
Σε ποιον να πω
Αυτά που θα 'λεγα σε σένα
===========================

Σε ποιον να πω αυτά που θα 'λεγα σε σένα
ούτε στον ίδιο τον εαυτό μου δεν μπορώ
δεν έχω εγώ δικό μου άνθρωπο κανένα
αυτά που θα 'λεγα σε σένα για να πω

Σε ποιον να πω αυτά που θα 'λεγα σε σένα
η μοναξιά μου δίνει στέγη και τροφή
δεν είσ' εδώ κι η μοναξιά με τρώει εμένα
αυτή με τρώει και μ' αφήνει ζωντανό


Σωπαίνω εδώ....

Καλή χρονιά....

Καλή χρονιά αγάπη μου... Θα στις πω τις ευχές μου από κοντά όταν θα επιστρέψεις... Θα είναι τότε για μας πρωτοχρονιά και ανάσταση μαζί...
Σ' ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου όλα αυτά τα χρόνια.. Που με αντέχεις, που είσαι δίπλα μου παρά τις δυσκολίες, που με αγαπάς...
Σε λατρεύω...
Εσένα...

Δεν ακούς που σου φωνάζω...

Όπου σταθώ μου λείπει κάτι
όπου κοιτώ λείπεις εσύ
έχω χαθεί σε μια αυταπάτη
ζω συνεχώς σε μένα γιατί

Ξέρεις τι θα πει να σε κυκλώνουν οι σκιές
ξέρεις τι θα πει να σε τρομάζει το σκοτάδι
έλα να με βρεις περνάω δύσκολες στιγμές
πονάνε του κορμιού μου οι πληγές

Δεν ακούς που σου φωνάζω καταστρέφομαι
στο σκοτάδι να ρθεις περιμένω
δεν ακούς που σου φωνάζω καταστρέφομαι
κάθε βράδυ λιώνω και πεθαίνω

Όπου σταθώ μου λείπει κάτι
όπου κοιτώ λείπεις εσύ
άδεια ζωή άδειο κρεβάτι
δεν είσαι εδώ έχεις χαθεί

Ό,τι αγαπώ...

Πάλι στο σημείο μηδέν...
Μετά από άπειρες σκέψεις που μου έκαναν παρέα όλες αυτές τις μέρες...
Μετά από άπειρες λέξεις σε αναρτήσεις και σε μέιλ που σβήστηκαν τελικά γιατί με τρόμαξαν και μένα...
Πάλι στο σημείο μηδέν...



Στην ανεμόσκαλα του πόνου
κι απόψε ανεβαίνω
μια σπίθα στη βροχή του χρόνου
πάλι ξεχνάς πως περιμένω.

Στην ανεμόσκαλα του πόνου
χωρίς φιλί και χάδι
σε μια γωνιά αυτού του τόπου
πώς να τ' αντέξω το σκοτάδι....

Ημερολόγιο...

Διαβάζω τα παλιά σου μειλ για να σε νιώθω πιο κοντά...

Διαβάζω τα μειλ που μου στέλνει ο φίλος σου τώρα και προσπαθώ να δω πίσω από τις λέξεις...

Πως θα περάσει ο καιρός έτσι?
Μου λείπεις καρδιά μου... Μου λείπεις...
Μπροστά στους άλλους φοράω ένα προσωπείο αυτής που αντέχει, αυτής που τα καταφέρνει, αυτής που είναι μια χαρά... Μα έρχονται κάτι στιγμές που το νιώθω τόσο βαρύ και το πετάω.. Γίνεται θρύψαλα με έναν κρότο που φτάνει μέχρι το μυαλό μου με ξυπνάει και τότε πάω να το ξανακολλήσω κομμάτι κομμάτι για να το φορέσω πάλι, γιατί αλλιώς δε θα τα καταφέρω...
μου λείπεις..

Και στο διάβολο πουλάω τη ψυχή μου εγώ,
για να βρεθώ απόψε τυλιγμένη
στου κορμιού σου το βυθό....

(από τους εκπληκτικούς στίχους του Χρήστου Θηβαίου)